Ta strona używa cookie. Korzystając z niej wyrażasz zgodę na ich używanie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.
Akceptuję

Loading...


Szukaj Menu
A A A wysoki kontrast: A A

Portal Promocji Eksportu



Gdy kontrahent jest niesolidny

Wyślij Drukuj Pobierz dodał: Anna Mackiewicz | 2015-06-11 11:35:13
grecja, prawo, windykacje, sądy, ue

W Grecji konflikty gospodarcze rozstrzygają sądy cywilne i administracyjne.

Te pierwsze rozpatrują spory między osobami fizycznymi (np. umowy kupna-sprzedaży, spory rodzinne, sprawy wynajmu, itp.). Do sądów cywilnych należą:

  • sądy rozjemcze (orzekające w sporach dotyczących niewielkich kwot pieniężnych)
  • sądy rejonowe
  • sądy apelacyjne

Najwyższą instancją sądową w sprawach cywilnych i karnych jest Sąd Najwyższy (Areopag). Sprawuje on nadzór nad sądami pod kątem właściwej interpretacji i stosowania przepisów prawnych. Do kompetencji zwykłych sądów należy także kontrola konstytucyjna, która nie jest powierzona odrębnemu sądowi czy trybunałowi.

 

 

Sądy administracyjne orzekają w sporach między obywatelem a administracją – dotyczy to np. spraw podatkowych, sporów z firmami ubezpieczeniowymi. Sądy te dzielą się na:

  • rejonowe
  • apelacyjne.

W sprawach administracyjnych najwyższym sądem jest Rada Stanu.

Trzecim najwyższym organem sądowym jest Trybunał Obrachunkowy, zajmujący się kontrolą wydatków publicznych i odpowiedzialnością finansową wojskowych i funkcjonariuszy publicznych.

Szczegółowe omówienie systemu prawnego w Grecji w języku polskim znajduje się na stronie internetowej Komisji Europejskiej: http://ec.europa.eu/civiljustice/legal_order/legal_order_gre_pl.htm

Rozstrzyganiem sporów i windykacją należności zajmują się w Grecji kancelarie adwokackie. Adres portalu Ateńskiego Związku Adwokatów: www.dsa.gr

Windykacje na rzecz banków i przedsiębiorstw telekomunikacyjnych leżą w gestii prywatnych firm windykacyjnych. Windykacje należności prowadzone są także przez firmy factoringowe.

 

Europejski Tytuł Egzekucyjny (ETE)

 

 

Rozporządzenie nr 805/2004, które utworzyło Europejski Tytuł Egzekucyjny, weszło w życie 21 października 2005 r. Rozporządzenie ustanawia ogólne zasady i procedurę uzyskiwania europejskich tytułów egzekucyjnych. Szczegółowe regulacje oraz przebieg samej egzekucji pozostawiono w gestii prawa poszczególnych państw członkowskich. ETE jest dodatkowym środkiem służącym egzekucji należności bezspornych w ramach Unii Europejskiej. Rozporządzenie ma zastosowanie jedynie do wyroków, ugód zawartych przed sądem lub zatwierdzonych przez sąd oraz dokumentów formalnie sporządzonych lub zarejestrowanych jako dokumenty urzędowe po wejściu w życie rozporządzenia. Pierwszym warunkiem jest więc, aby ostateczne orzeczenie zostało wydane po 21 października 2005 r. Poza tym orzeczenie musi spełniać następujące warunki:

  • opierać się na uznaniu roszczenia przez dłużnika, albo
  • ugodzie zawartej przed sądem lub przez sąd zatwierdzonej
  • dotyczyć roszczeń pieniężnych.

Roszczenie uznaje się także za bezsporne gdy:

  • dłużnik nie wniósł sprzeciwu
  • nie stawił się ani nie był reprezentowany przed sądem, nawet wtedy, gdy początkowo zakwestionował roszczenie w toku postępowania sądowego

Europejski Tytuł Egzekucyjny funkcjonuje na podstawie wydanego tytułu egzekucyjnego i jest wydawany w państwie członkowskim, z którego pochodzi ten tytuł. Wyjątki stanowią roszczenia, które zostały zakwestionowane między stronami – art. 3 Rozporządzenia. Tytuły, które nie należą do tej grupy mogą uzyskać status Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego.

Rozporządzenie znajduje zastosowanie w sprawach cywilnych i handlowych. Wyjątki od tej zasady dotyczą spraw wyłączonych w art. 2 ust. 2 rozporządzenia.

Dzięki rozporządzeniu nie ma potrzeby uzyskiwania wcześniej zgody władz sądowych państwa członkowskiego, w którym ma nastąpić egzekucja. Wykonywanie ETE podlega krajowemu porządkowi prawnemu państwa członkowskiego, w którym będzie przeprowadzana egzekucja. Podlega ona bowiem takim samym zasadom, jak wyroki wydawane w danym państwie członkowskim. W tym celu wierzyciel jest zobowiązany dostarczyć właściwemu organowi egzekucyjnemu w państwie członkowskim, w którym będzie prowadzona egzekucja:

  • odpisu wyroku oraz odpisu Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego
  • tłumaczenia Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego uwierzytelnionego przez tłumacza przysięgłego na język urzędowy państwa członkowskiego, w którym będzie prowadzona egzekucja

W żadnym wypadku skuteczność wyroku albo jego uznanie za ETE nie może być weryfikowane w państwie członkowskim, gdzie prowadzona ma być egzekucja.

Europejski Tytuł Egzekucyjny wydany w jednym państwie członkowskim musi być więc traktowany w innym państwie członkowskim tak, jakby pochodził z tego państwa. W związku z tym bez podejmowania dodatkowych kroków, wierzyciel może zwrócić się bezpośrednio do organów egzekucyjnych państwa, w którym ma być prowadzona egzekucja, bez konieczności przedstawiania dodatkowego oświadczenia egzekucyjnego ani bez ponownego badania orzeczenia sądowego lub jego potwierdzenia.