Ta strona używa cookie. Korzystając z niej wyrażasz zgodę na ich używanie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.
Akceptuję

Loading...


Szukaj Menu
A A A wysoki kontrast: A A

Portal Promocji Eksportu



Jakie są podstawowe zakazy w greckim prawie ochrony konkurencji?

Wyślij Drukuj Pobierz dodał: Marta Szajbel | 2020-03-20 10:21:08
prawo ochrony konkurencji, grecja, zasady prawne


Komisja ds. Konkurencji (Hellenic Competition Commission) jest greckim organem ochrony konkurencji. Jest to niezależny organ administracyjny, który dąży do ochrony zasad konkurencji poprzez stosowanie ustawy o ograniczeniu konkurencji.

Powszechnie obowiązującymi w prawie greckim przepisami zakazującymi zachowań antykonkurencyjnych jak i nadużywania dominacji są odpowiednio- art. 1 i 2 ustawy 3959/2011 (która zastąpiła poprzedni L. 703/1977). Oba przepisy stanowią dosłowne tłumaczenie artykułów 101, 102 TFUE, pierwotnie wprowadzonych przed przystąpieniem Grecji do UE, które w gruncie rzeczy zostały nienaruszone do dnia dzisiejszego. Oba artykuły zawierają orientacyjną listę typowych (jako takich) naruszeń (patrz poniżej).

Jaki jest cel powyższych przepisów?

Greckie prawo konkurencji (ochrony konkurencji) ma na celu zapewnienie właściwego funkcjonowania rynku, a tym samym doprowadzenie do dobrobytu konsumentów. Ugruntowane kryteria wyłączenia porozumień antykonkurencyjnych, określone zostały w art. 1 ust. 3 L. 3959/11 (odpowiednik art. 101 ust. 3 TFUE).

Jakie przedsiębiorstwa podlegają greckiemu prawu konkurencji?

Powyższe postanowienia dot. wszystkich przedsiębiorstw, tj. zarówno podmiotów prywatnych, jak i publicznych, o ile istnieje działalność gospodarcza (kryterium funkcjonalne).

Jaki jest właściwy rynek?

Zgodnie z podejściem UE pierwszym krokiem powinno być zdefiniowanie właściwego rynku produktowego i geograficznego, a następnie poprawne oszacowanie siły rynkowej zainteresowanych stron. Właściwy rynek produktowy obejmuje wszystkie produkty i/lub usługi, które konsument uważa za wymienne/zamienne ze względu na cechy charakterystyczne produktów (np. cena i przeznaczenie).

Właściwy rynek geograficzny obejmuje obszar, na którym zainteresowane firmy są zaangażowane w dostarczanie produktów lub usług, i na którym warunki konkurencji są wystarczająco jednorodne. W większości spraw wniesionych do HCC właściwy rynek geograficzny zwykle obejmuje całe terytorium Grecji, co zazwyczaj uważane jest za „mające wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi”, co wiąże się również ze zastosowaniem art. 101/102 TFUE.

 

Jaka można zdefiniować umowę antykonkurencyjną?

Zgodnie z art. 1 L. 3959/2011 wszelkie porozumienia i decyzje zawarte pomiędzy przedsiębiorstwami lub związkami przedsiębiorców, których celem jest zapobieganie, ograniczanie lub zakłócanie konkurencji na terytorium Grecji, są zakazane.

Z naciskiem na te, które:

  • bezpośrednio lub pośrednio ustalają ceny zakupu lub sprzedaży lub wszelkie inne warunki handlowe;

  • ograniczają lub kontrolują produkcję, rynki, rozwój techniczny lub inwestycje;

  • współdzielą rynki lub źródła zaopatrzenia;

  • stosują odmienne warunki do równoważnych transakcji z innymi stronami handlowymi, utrudniając w ten sposób konkurencję, w szczególności poprzez odmowę bez ważnego uzasadnienia sprzedaży, zakupu lub zawarcia jakiejkolwiek innej transakcji; lub uzależniają zawarcie umów od przyjęcia przez inne strony dodatkowych zobowiązań, które ze względu na swój charakter lub użytek komercyjny nie mają związku z przedmiotem takich umów.

Zakaz wychwytuje zarówno zachowania horyzontalne, jak i pionowe, z tą różnicą, że pierwsze („kartele”) są uważane za najpoważniejszy rodzaj naruszenia i pociągają za sobą surowsze sankcje. Podobnie jak w przypadku porozumień wertykalnych, unijne rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych (zob. także poniżej) obowiązują również w Grecji, a utrzymanie ceny odsprzedaży i ograniczenie sprzedaży pasywnej stanowią najważniejsze punkty zainteresowania.

Zwolnienie

Zgodnie z art. 1 ust. 3 L. 3959/2011, przepisy ust. 1 mogą zostać uznane za niemające zastosowania w przypadku porozumień pomiędzy przedsiębiorstwami, decyzji związków przedsiębiorstw, uzgodnionych praktyk, które przyczynić mogą się do poprawy produkcji lub dystrybucji towarów lub promowania postępu technicznego lub gospodarczego, przy jednoczesnym umożliwieniu konsumentom sprawiedliwej części wynikających z tego korzyści, które nie:

  • nałożą na zainteresowane przedsiębiorstwa ograniczeń, które nie są niezbędne do osiągnięcia tych celów;

  • umożliwią takim przedsiębiorstwom wyeliminowanie konkurencji w stosunku do znacznej części danych produktów.

Powyższe kryteria wyłączenia są kumulatywne, zgodnie z modelem UE. Do czasu wprowadzenia w życie nowego prawa konkurencji (L. 3959/2011) system samooceny wprowadzony rozporządzeniem UE 1/2003 był tylko częściowo przyjęty w Grecji, zważywszy, że system zgłoszeń był nadal obowiązkowy (zgodnie z art. 21 L. 703/77). Teraz formalność ta została zniesiona, a wyłączenie stosuje się automatycznie, gdy powyższe kryteria zostaną łącznie spełnione. Ciężar oceny spoczywa na zaangażowanych przedsiębiorstwach.

Nowa ustawa (art. 1 ust. 4 L. 3959/2011) wyjaśniła również, że unijne rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych mają również zastosowanie w celu wyłączenia podobnych zachowań, które mają miejsce w Grecji, bez wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi. 101 ust. 1 TFUE.

Jakie są kryteria ustalenia dominacji?

Prawo greckie nie precyzuje jednolitej definicji “dominacji”. Funkcjonuje na jego elementach, które sformułowane zostały w europejskim orzecznictwie. Pod tym względem kryteria udziału w rynku (prawdopodobnie> 40–50%, w zależności od podziału władzy rynkowej na inne podmioty) oraz zdolność firmy do działania niezależnie od konkurentów i klientów. Oczywiście ogólna struktura rynku jest zawsze przedmiotem zainteresowania (inni konkurenci, prawne lub faktyczne bariery wejścia itp.), więc nawet przedsiębiorstwa o mniejszym udziale w rynku (nawet około 30%) mogłyby dominować, gdy stopień rozproszenia udziału w rynku jest wysoki.

Jeśli chodzi o kolektywną dominację, jest to koncepcja wynikająca z podejścia i orzecznictwa UE. Ogólnie przyjmuje się, że zakłada on dwa warunki:

  • że nie ma znaczącej konkurencji między zaangażowanymi przedsiębiorstwami oligopolistycznymi,

  • że nie istnieją znaczące ograniczenia konkurencyjne stosowane, wobec tego „jednego podmiotu” przez innych konkurentów na tym rynku.

 

Jak zdefiniowane jest nadużycie dominacji?

 

Artykuł 2 zakazuje nadużywania przez jedno lub więcej przedsiębiorstw pozycji dominującej na rynku krajowym lub jego części. Takie nadużycie może polegać w szczególności na:

  • narzucające bezpośrednio lub pośrednio nieuczciwe ceny zakupu lub sprzedaży lub inne nieuczciwe warunki handlowe;

  • ograniczenie produkcji, rynków lub rozwoju technicznego ze szkodą dla konsumentów;

  • zastosowanie odmiennych warunków do równoważnych transakcji z innymi stronami handlowymi, tym samym stawiając je w niekorzystnej sytuacji konkurencyjnej;

  • uzależnienie zawarcia umów od przyjęcia przez strony zobowiązań dodatkowych, które ze względu na swój charakter lub wykorzystanie komercyjne nie mają związku z przedmiotem takich umów.”

Na podstawie powyższych przykładowych przykładów potwierdzono, że przepis nie rozróżnia praktyk horyzontalnych (wykluczających) i pionowych (wykorzystywania), dlatego uwzględniono oba aspekty możliwych nadużyć. Dokładna forma nadużywania dominacji może się różnić, dlatego chcielibyśmy podkreślić tylko dwa punkty, które są szczególnie interesujące dla przedsiębiorstw dominujących: rabaty i drapieżne ceny.

Prawdą jest, że przy całej ewolucji orzecznictwa UE dominującym przedsiębiorstwem jest raczej zniechęcające wdrożenie realnej polityki rabatowej, która mogłaby skutecznie stać w realiach rynkowych, a jednocześnie być w pełnej zgodności z regułami konkurencji. Ogólnie przyjmuje się, że rabaty związane z ukierunkowaną sprzedażą itp. są akceptowane tylko wtedy, gdy są związane z kosztami i są uzasadnione. Uzasadnienie jest wspólne dla podejścia UE, tj zapobieganie angażowaniu się firm dominujących w praktyki, które ostatecznie wykluczają klientów i wykluczają ich z potencjalnych konkurentów.

Jeśli chodzi o prognozowanie, właściwa ocena takiego zachowania zakłada dokładną analizę kosztów. Zasadniczo próg krytyczny to średni koszt zmienny, ponieważ sprzedaż poniżej tego kosztu uważana jest za nadużycie. Poza tym każdy przypadek musi być rozpatrywany ad hoc, w ramach dokładnych ram konkurencji dla każdego rynku.

Obrona przed nadużyciami

Krytycznym elementem obrony rzekomego nadużycia dominacji jest jej obiektywne uzasadnienie, przerwane uzasadnieniem handlowym. Ponadto potencjalnie nadrzędne interesy (bardziej wydajna obsługa klienta) mogą zrównoważyć nieakceptowane zachowania. Proporcjonalność jest w każdym przypadku kluczowa dla ogólnej oceny konkretnego postępowania.

Należy zauważyć, że szczególnie w przypadkach rzekomej dyskryminacji zakaz odmiennego traktowania podobnych sytuacji jest często błędnie interpretowany jako „równe” traktowanie. Jednak szczegółów konkretnej praktyki nie można i nie należy lekceważyć, ponieważ np. różne ryzyko kredytowe i / lub wielkość sprzedaży między klientami mogą uzasadniać ich odmienne traktowanie. Pełne zrozumienie faktów w każdej sprawie, łączące rygorystyczną analizę prawną i konkurencyjną ocenę ekonomiczną, jest warunkiem wstępnym dla szarych stref, co jest w dużej mierze regułą w prawie konkurencji.

Jakie są organy ścigania w Grecji?

Zasadniczo kompetencje w zakresie egzekwowania greckiego prawa dotyczącego ochrony wolnej konkurencji (L. 3959/11) należą do Greckiej Komisji ds. Konkurencji (HCC), która jest również krajowym organem ds. Konkurencji w zakresie stosowania równoważnych przepisów UE (art. 101, 102 TFUE).

Jednak zgodnie ze wspólnymi ramami UE dotyczącymi liberalizacji w sektorach telekomunikacji, usług pocztowych i energii, wdrożonymi w Grecji, dla tych sektorów istnieją odrębne krajowe organy regulacyjne, a mianowicie Grecka Komisja Telekomunikacji i Usług Pocztowych („EETT”) i organ regulacyjny ds. Energii („RAE”). Wraz z resztą uprawnień regulacyjnych dla poszczególnych sektorów posiadanych przez te krajowe organy regulacyjne, te ostatnie są ponadto w uzasadniony sposób kompetentne do egzekwowania L. 3959/11 w powyższych sektorach, chociaż możliwa jest również współpraca z HCC lub skierowanie do niego.

Jaka jest struktura greckiej komisji ds. konkurencji?

Zgodnie z L. 3959/11 Grecka Komisja ds. Konkurencji (HCC) składa się z 8 członków, z których 6 to osoby pełnoetatowe (przewodniczący, wiceprzewodniczący i czterech komisarzy).

Dochodzenia można wszcząć albo z urzędu (np. w interesie publicznym lub w przypadkach, gdy organ zwrócił uwagę na pewien antykonkurencyjny wzór itp.) lub na podstawie skargi złożonej przez stronę trzecią (zwykle konkurenta, dostawcę lub klienta).

Uprawnienia dochodzeniowe Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji (część HCC) są wyraźnie określone w L. 3959/11 i zasadniczo są zgodne z podobnymi uprawnieniami europejskich organów ds. Konkurencji. Dochodzenie wymaga pisemnego pełnomocnictwa od Przewodniczącego HCC, który określa zakres i podstawę prawną dochodzenia, a także wymienia sankcje mające zastosowanie w przypadku, gdy przedsiębiorstwo nie przestrzega i nie współpracuje. W zależności od przypadku mogą być również zaangażowani inni funkcjonariusze publiczni i / lub władze w dochodzeniu prowadzonym przez urzędników Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji, którzy muszą również przestrzegać ograniczeń konstytucyjnych (np. w przypadku dochodzenia w miejscu zamieszkania przedstawiciela przedsiębiorstwa wymagana jest zgoda sądu).

Nieprzestrzeganie przez przedsiębiorstwo dochodzenia (np. odmowa udzielenia informacji lub przedłożenie wprowadzających w błąd danych lub ukrycie dokumentów) pociąga za sobą sankcje administracyjne i karne.

Jak tylko dochodzenie zostanie zakończone, Dyrekcja Generalna ds. Konkurencji ocenia wyniki dochodzenia i przystępuje, we współpracy z jednym z komisarzy, do opracowania zalecenia do HCC. Takie zalecenie przyjmuje się do wiadomości zaangażowanych stron w celu wyrażenia swojego stanowiska zarówno ustnie, jak i na piśmie przed HCC (prawo do uprzedniego wysłuchania). Od decyzji wydanych przez HCC przysługuje odwołanie do właściwego administracyjnego sądu apelacyjnego, a następnie wniosek o stwierdzenie nieważności do Conseil d'Etat.

Sankcje wobec przedsiębiorstw i osób fizycznych

Zgodnie z art. 25 L. 3959/11 HCC ma uprawnienia do:

  • zobowiązania przedsiębiorstwa do zaprzestania naruszenia i powstrzymania się od powtarzania go w przyszłości,

  • przyjąć zobowiązania oferowane przez przedsiębiorstwo i sprawiają, że takie zobowiązania są obowiązkowe

  • nakładania środków behawioralnych lub strukturalnych, proporcjonalnie, kierować się zaleceniami i grozić karą pieniężną w przypadku powtórnego naruszenia,

  • nałożenia grzywny / kary w przypadku, gdy zostanie potwierdzone decyzją HCC, że naruszenie nie zostało zaprzestane lub się powtórzyło,

  • nakładanie grzywny na przedsiębiorstwa naruszające prawo.

Grzywna nie może przekroczyć 10% łącznego obrotu przedsiębiorstwa w poprzednim roku podatkowym, w zależności od wagi i czasu trwania naruszenia. Do wytycznych UE dotyczących obliczania grzywny stosuje się również HCC.

Zgodnie z przepisami L. 3959/2011 istnieją trzy nowe elementy sankcji administracyjnych:

  • W przypadku grupy przedsiębiorstw należy wziąć pod uwagę łączny obrót grupy.

  • Jeżeli można zmierzyć korzyść gospodarczą, którą czerpie przedsiębiorstwo, wówczas grzywna nie może być niższa (nawet jeśli przekracza próg 10%).

  • Osoby, które dopuściły się naruszenia L. 3595/2011, ponoszą podwójną odpowiedzialność osobistą: z jednej strony są wspólnie odpowiedzialne za zobowiązanie do zapłaty powyższej grzywny (ma to również miejsce na mocy L. 703/77). Z drugiej strony istnieje prawdopodobieństwo nałożenia na nich  grzywny w wysokości od 200 000 EUR do 2 000 000 EUR, jeżeli są oni zaangażowani w przygotowanie, organizację lub popełnienie jakiegokolwiek naruszenia.

Sankcje karne są również możliwe w przypadku naruszenia L. 3959/2011 i / lub artykułów 101/102 TFUE. Zgodnie z art. 44 L. 3959/11 rozróżnia się w zależności od rodzaju naruszenia:

  • horyzontalne kary pozbawienia wolności od 2 do 5 lat i grzywna od 100 000 do 150 000 EUR.

  • pionowe od 15 000 do 150 000 euro. Nadużycie grzywny dominującej w wysokości od 30 000 EUR do 300 000 EUR.

Zobowiązania

Procedura „decyzji w sprawie zobowiązań” na mocy rozporządzenia 1/2003 i greckiego prawa konkurencji zapewnia HCC mechanizm rozstrzygania spraw z zakresu prawa konkurencji poprzez formalne „rozstrzygnięcie”.

Zaangażowane przedsiębiorstwo może dobrowolnie zaproponować HCC podjęcie pewnych behawioralnych lub strukturalnych zobowiązań w celu zakończenia domniemanego naruszenia (porozumienie/ decyzja/ praktyka antykonkurencyjna lub nadużycie pozycji dominującej).

Od 2005 r. w greckim prawie konkurencji wprowadzono łagodzenie sankcji. HCC wydało decyzję nr 526 / VI / 2011 w sprawie łagodzenia kar, zgodnie ogólnie z odpowiednimi łagodzącymi karami UE.

Łagodzenie kary ma zastosowanie tylko w przypadku karteli poziomych, a nie w kartelach pionowych lub w przypadkach nadużywania pozycji dominującej. Jeśli chodzi o podejście UE, rozróżnia się:

  • całkowitego zwolnienie z grzywien, w przypadku, gdy przedsiębiorstwo jako pierwsze przedstawi dowód na kartel, którego HCC nie posiadało w momencie przedstawienia wystarczających dowodów na przeprowadzenie dochodzenia lub stwierdzenie naruszenia, oraz

  • obniżenie grzywien w przypadku przedsiębiorstwa dostarczającego HCC dowód domniemanego naruszenia, co stanowi „znaczną wartość dodaną” w porównaniu z innymi informacjami posiadanymi już przez HCC.

Wymagania dot. przedsiebiorstw:

(a)przedsiębiorstwo podczas całej procedury dochodzenia zobowiązane jest w pełni, aktywnie i nieprzerwanie współpracować z HCC oraz systematycznie dostarczać wszelkich informacji i dowodów,

(b) przedsiębiostwo zobowiązane jest traktować z pełną poufnością fakt, złożenia wniosku o złagodzenie sankcji do czasu zakończenia dochodzenia i sporządzenia sprawozdania HCC,

(e)przedsiębiostwo nie było w przeszłości zaangażowane w żadną sprawę kartelową.

 

Procedura ugodowa

W roku 2016 HCC wydało decyzję (628/2016), w której formalnie ustanowiło procedurę ugodową ws. naruszeń kartelu, tym samym dostosowując swoją praktykę do praktyki Komisji Europejskiej (która po raz pierwszy wprowadziła tę procedurę w 2008 r). Na mocy ww. decyzji, przedsiębiorstwa mogą wyrazić pisemne zainteresowanie udziałem w postępowaniu ugodowym przed wydaniem pisemnego zgłoszenia zastrzeżeń lub po upływie maksymalnie 35 dni przed wyznaczonym terminem rozprawy (w przeciwieństwie do Komisji Europejskiej, która zawsze przeprowadza procedurę przed wydaniem pisemnego zgłoszenia zastrzeżeń). HCC zbiera się na sesji plenarnej w celu zatwierdzenia lub odrzucenia tych wniosków. Po ich zatwierdzeniu kontynuowane są dwustronne spotkania z każdą ze spółek podczas których anelizie poddane zostają kwestie takie jak:

  • fakty dotyczące sprawy,
  • zakres naruszenia,
  • zakres dot. udziału zainteresowanego przedsiębiorstwa,
  • kluczowe dowody, na których opiera się jego ustalenia
  • zakres, w jakim można spodziewać się obniżenia grzywny itp.

Po zakończeniu spotkań (o liczbie spotkań decyduje HCC) powinna zostać podjeta zgoda na udział w kartelu a następnie HCC wydaje propozycje dot. przyjęcia lub odrzucenia wniosków o ugodę i określającą wnioski ze spotkań, a jeśli zainteresowana firma zaakceptuje ten wniosek, HCC formalnie wydaje decyzję w sprawie ugody.

Przed wydaniem decyzji w sprawie ugody HCC nie jest związany ani ograniczony żadnymi wydarzeniami mającymi miejsce w trakcie postępowania i zachowuje prawo do jego rozwiązania. W takim przypadku oświadczenia i propozycja ugody zostają w całości odwołane i nie mogą być wykorzystane jako dowód przeciwko domniemanej spółce, ani przez HCC, ani przez właściwe sądy w postępowaniu odwoławczym. W przeciwieństwie do Komisji Europejskiej, która oferuje 10% obniżki, HCC oferuje 15% obniżki dla drobnych spraw, które z powodzeniem zakończą procedurę ugodową.

Prywatne egzekwowanie prawa

Prywatne wykonanie jest możliwe na podstawie przepisów ogólnych. W tym sensie możliwe jest dochodzenie odszkodowania przed sądami cywilnymi za wszelkie szkody poniesione z powodu zabronionego zachowania stanowiącego nadużycie. Takie roszczenie opiera się na artykule 914 Kodeksu cywilnego. Szkody mogłyby mieć pokrycie wszelkich udowodnionych strat, tj. zarówno bezpośrednie straty, jak i zyski, ale nie odszkodowania o charakterze karnym.

Niedawno przyjęto ostatnią dyrektywę UE w sprawie niektórych zasad regulujących szkody na mocy prawa krajowego za naruszenia prawa konkurencji państw członkowskich i Unii Europejskiej.

 

Na podstawie: